In oktober 2025 reisden een groep vanuit Ouderkerk aan den IJssel naar Bosnië om te helpen bij de renovatie van een kinderdagverblijf. Na een lange maar voorspoedige reis kwamen we aan in Tuzla. Op zondag bezochten we een lokale kerk, waar de dienst werd vertaald naar het Engels. Het was bijzonder om samen te komen en de mensen daar te bemoedigen. Daarna reisden we door naar de projectlocatie en ons verblijf in Servië.

De dagen die volgden stonden volledig in het teken van aanpakken. Elke ochtend staken we de grens over om in Bosnië aan de slag te gaan. Binnen in het gebouw werd intensief gewerkt: muren en plafonds werden schoongemaakt en gewit, er werd gestuct en geschuurd, gipsplaten geplaatst en laminaat gelegd. Plinten werden gezet, lampen vervangen en deurposten afgewerkt. Ook werden muren bewerkt en geschilderd, een kapstok gemaakt en bedjes in elkaar gezet. Buiten werd gewerkt aan het speeltoestel, zodat ook de speelruimte voor de kinderen weer veilig en netjes gebruikt kan worden.

Het was mooi om te zien hoe iedereen zijn of haar talenten inzette. Waar de één ervaring had met klussen, sprong de ander bij met schilderen, opruimen of voorbereidend werk. Stap voor stap veranderde het kinderdagverblijf in een frisse, opgeknapte en veilige plek voor de kinderen. Ondanks kleine uitdagingen, zoals een sleutel die even zoek leek, verliep de samenwerking soepel en groeide de groep steeds meer naar elkaar toe.

Op de laatste werkdag werkten we hard om alles op tijd af te ronden. Uiteindelijk konden we het project schoon en volledig afgewerkt opleveren. Als blijk van waardering ontvingen we een oorkonde van de lokale overheid en kregen we tekeningen van de kinderen. Dat maakte het werk extra waardevol. We brachten op de laatste dag van de reis een bezoek aan het Memorial Potočari in Srebrenica, wat diepe indruk op ons maakte en ruimte gaf voor bezinning. Daarna begonnen we aan de terugreis naar Nederland, waar we veilig aankwamen.

We kijken dankbaar terug op deze bijzondere week, waarin we niet alleen mochten dienen, maar ook veel hebben geleerd en de samenwerking met elkaar als waardevol en verbindend hebben ervaren.